"دال ؛ سرنوشت مهاجران ایرانی در سوئد بعد از انقلاب"، عنوان آخرین رمّانی ست که خوانده ام.

نویسنده اش استاد محمود گلابدره یی ، صاحب بیش از سی اثر منتشرشده است، در بین این آثار میتوان به رمانهای معروفی چون "منیر"، "سرنوشت بچه شمرون"، "آقا جلال" ، "بادیـه" و " پَـرِ کـاه" اشاره کرد . 

موضوع کتاب "دال" جامعه شناسی ست و درباره زندگی افراد ایرانی تباری است که پس از انقلاب اسلامی ایران به سوئد مهاجرت کرده اند.

سوئد کشوری است سردسیر در شمال اروپا و نزدیک به قطب شمال، که 9 ماه از سال زمستان و برف و یخبندان است و روزهای کوتاهی دارد.

شخصیت اصلی داستان مردی چهل- پنجاه ساله به نام "نبی"  یک روشنفکر و نویسنده است. او ابتدا همسر و دو دختر خود را به سوئد میفرستد ؛ خودش هم پس از پنج سال کارهای خود را در ایران به اتمام رسانده و به آنها می پیوندد. 

نبی از خیلی جهت ها به خود نویسنده ی کتاب یعنی محمود گلابدره یی شباهت دارد: نویسنده است، به خارج کشور مهاجرت کرده ، و زاده ی شمیران (شمال شرقِ تهران بزرگ کنونی) است.

جمله های کتاب اکثرا به صورت محاوره ای و به زبان ساده بیان شده و به صورت دیالوگ و گفتگوهای روزمره "نبی" با خانواده و دوستانش است اما در همین گفتگوهای معمولی ظرافت هایی به چشم میخورد که هر مخاطبی را به درون داستان میبرد و مجذوب آن می کند. قسمت هایی هم که از زبان نویسنده بیان و توصیف می شود دارای بار ادبی سنگینی هستند. به همین دلیل شاید خواندن کتاب دال برای بعضی از افراد -مثل خود من- در ابتدا (فصل اول) کمی خسته کننده باشد.

 یکی از قسمتهایی از رمان که به آن علاقمندم را به انتخاب خود در ادامه ی مطلب گذاشته ام که میتواند معرف این داستان نیز باشد و شما را بیشتر با این کتاب آشنا سازد: